Ważna informacja (!)

Przepraszam Was drogie czytelniczki. Nie wiem nawet od czego mam zacząć. Po pierwsze jestem w klasie maturalnej i nie mam czasu na pisanie, a po drugie....przestałam odczuwać większą chęć do pisania. Mam wrażenie, że ostatnie wydarzenia dużo zmieniły w moim życiu, w tym oczywiście poznanie chłopaka. Teraz on jest moim Kastielem xD Wiem, że pewnie znajdzie się kilka lub kilkanaście osób, które czekają na rozdział...ale może zaczynam powoli z tego wyrastać? O ile tak mogę to określić. Po prostu nie czuję tego. Z drugiej strony szkoda mi bardzo porzucać bloga, w którego włożyłam tyle pracy i chęci. Zastanowię się co dalej, dajcie mi jeszcze kilka dni. Może powróci mi chęć do pisania? Jeszcze raz przepraszam, póki co, trzymajcie się dziewczyny! <3

Ogłoszenia parafialne #2

Witajcie! Chciałam na początek przeprosić za tak długą nieobecność. Nie! Wcale nie olewam bloga! Jestem, żyję i mam się dobrze. Za jakiś czas rozdział powinien się pojawić. Po prostu aktualnie przeżywam Słodki Flirt w prawdziwym życiu, rozumiecie jak to jest xD Także pozdrawiam Was, mam nadzieję, że wakacje mijają Wam wspaniale ^^ Rozdział postaram się dodać jak najszybciej <3

Rozdział XXXI

Hej! Przepraszam jeszcze raz za tak długi brak rozdziału, ale w końcu się udało. Co do ważniejszej sprawy, czyli do tytułu bloga - bardzo mi się podobała większość z Waszych propozycji, ale ostatecznie sama wpadłam na pewien pomysł. Siedziałam sobie przeglądając moje "ulubione" filmy na youtube i natrafiłam na piosenkę Leann Rimes - Right kind of wrong. I ten właśnie tytuł idealnie pasuje mi do tego opowiadania. Jak myślicie, może być? Ogólnie w związku z tym, że jutro zakończenie roku szkolnego, to życzę Wam wspaniałych wakacji! Miłego czytania :D 

Jake wyszedł już z mieszkania, a ja oddawałam się jednej z mych ulubionych czynności tj kąpieli.

Była to doskonała okazja by przemyśleć to, co powinnam powiedzieć jutro Kastielowi. Najprościej byłoby zrzucić wszystko na Lysandra, ale nie potrafiłabym być w stosunku do niego tak chamska. Chciałabym mieć to wszystko już za sobą, albo najlepiej nie przeżywać tego wcale. Po prostu wejdę tam i powiem jak było. Obawiam się, że ze stresu albo stamtąd zwieję, albo nie pisnę o tym ani słowa. Z moich przemyśleń wyrwał mnie głos mojej mamy, która wołała mnie z sąsiedniego pomieszczenia.

-Zaraz wyjdę! - odkrzyknęłam i ostrożnym krokiem wyszłam z wanny. Owinęłam się miękkim ręcznikiem i wyjęłam korek z wanny. Zamaszyście otworzyłam drzwi od łazienki i opuściłam pomieszczenie.

-Koleżanka do ciebie! - powtórzyła rodzicielka. Rozalia? Po co miałaby tak nagle przychodzić? W dodatku bez zapowiedzi. Dziwne...Prędko zrzuciłam z siebie ręcznik i otuliłam się szlafrokiem, rozczesałam mokre włosy i wyszłam na spotkanie mojego niespodziewanego gościa. Byłam niemalże w stu procentach przekonana, że moim oczom ukaże się Roza lub Kim. Jednak widok osoby, która właśnie przede mną stała i to w moim własnym domu sprawił, że ugięły się pode mną nogi.Szatynka, podarde spodnie, roznegliżowana bluzka, tatuaż. Debra. Dziewczyna stała opierając się o jedną ze ścian, uśmiechając się sztucznie. Widocznie chciała stworzyć pozory "dobrej koleżanki" przed moją mamą. Byłam z początku w takim szoku, że nie mogłam z siebie wydusić chociażby zwykłego "hej". Tak naprawdę nie widziałam nawet powodu, by w ogóle jakoś się z nią witać. Chciałam po prostu, żeby opuściła moje domostwo jak najprędzej. Czułam, jakby do mojego domu wszedł najgorszy wróg. I tak właśnie było, bo inaczej tej dziewczyny nie mogę określić.

-Cześć Lara. - wypaliła w końcu po dłuższej chwili niezręcznej ciszy.

-Cześć...- odparłam niepewnie krzyżując ręce na piersi.

-To ja was zostawiam dziewczynki. - mama wesoło opuściła korytarz zostawiając mnie z Debrą sam na sam.

-Pewnie zastanawiasz się po co tu przyszłam. - zaczęła szatynka.

-Nie ukrywam, że tak. Skąd w ogóle wiesz gdzie mieszkam? - byłam przerażona faktem, że ma o mnie takie informacje.

-To moja tajemnica.

-Aha...-kompletnie zdębiałam, z każdą chwilą bardziej brakowało mi języka w gębie.

-Dobra, ale do rzeczy. Chciałam ci tylko powiedzieć, żebyś dała sobie spokój z Kastielem. - jej wypowiedź kompletnie zbiła mnie z tropu.

-Co proszę? - zmarszczyłam brwi.

-Po prostu odpuść. To tylko kwestia czasu, by przypomniał sobie jak bardzo za mną tęskni.

-Chyba oszalałaś, to lepiej ty odczep się od mojego chłopaka.

-Słuchaj gówniaro, nie zamierzam się nawet z tobą kłócić, bo i tak wiem, że szala zwycięstwa jest zawsze po mojej stronie. - syknęła zmieniając ton głosu na bardziej poddenerwowany.

-Myślisz, że mnie zastraszysz? Jesteś żałosna, zraniłaś Kastiela, nigdy przenigdy do ciebie nie wróci.

-To się jeszcze okaże, a teraz wybacz, mam ważniejsze sprawy od ciebie. - odwróciła się na pięcie i wyszła trzaskając drzwiami.

-Szmata. - warknęłam pod nosem i wściekła wróciłam do pokoju.

-Lara wszystko w porządku? - usłyszałam głos mamy zza drzwi.

-Daj mi spokój! - wrzasnęłam czując, że zaraz ponownie wybuchnę płaczem. Usłyszałam tylko głośne westchnienie mamy i oddalające się od drzwi kroki. Zerwałam z siebie szlafrok podchądząc do komody, otworzyłam szuflady tak, że prawie wyleciały z zawiasów. Wyjęłam bluzkę i spodenki, nawet nie do końca widziałam jakie, bo napływające łzy rozmazały mi widok na świat.

Ubrałam się i usiadłam przy biurku uruchamiając laptopa. Podłączyłam do niego moje słuchawki i ustawiłam prawie maksymalną głośność. Aby dać upust targającym mną przeróżnym emocjom, włączyłam utwór Slipknot – Before I Forget. Czułam jak schodzi ze mnie cała złość, a łzy przestają dawać o sobie znać. Nabrałam powietrza w płuca po czym głośno je wypuściłam, próbując jeszcze bardziej się uspokoić. Przypomniało mi się, że w mojej 'skrytce' mam jeszcze jednego papierosa. Chcąc nie chcąc, byłam w takim nastroju, że postanowiłam po niego sięgnąć. Było już ciemno w dodatku zgasiłam światło w pokoju. Rodzice mieli pokój po drugiej stronie, dlatego nie musiałam się martwić, że zobaczą bądź wyczują dym papierosowy. Otworzyłam okno na oścież i odpaliłam fajkę. Zaciągałam się dymem, jednocześnie pilnując, by całą zawartość wydmuchiwać za okno.

Trochę mnie to uspokoiło i rozluźniło, ale jednak nie do końca. Sytuacja, która miała miejsce nie była na tyle błaha, żeby tak szybko móc o niej zapomnieć. Wypsikałam pokój dezodorantem dla większej pewności, okno zostawiłam otwarte, a sama wpełzłam pod ciepłą kołdrę. Czy ja nie mogę mieć normalnego życia? Czy wszyscy i wszystko zawsze musi mi je komplikować? Przez moment z nerwów zrobiło mi się aż niedobrze. Pomimo moich długich i męczących rozmyślań, wkrótce nawet nie wiedząc kiedy, zasnęłam.

*

[Debra]

Spacerowałam po ulicach miasta ,wpatrując się w latarnie. Było już ciemno, ale nie przeszkadzało mi to, wręcz uwielbiam mrok. W dodatku miałam co świętować, chyba...ba! Napewno udało mi się nastraszyć tę małą siksę. Teraz tylko czekać, aż sama się wykończy. Może przydałaby się jeszcze jedna wizyta tak dla upewnienia? Albo nie, niech zna mą litość. Już za niedługo Kastiel będzie znów mój, tak łatwo go zmanipulować. Biedny czerwony czerep, w sumie nawet mi go nie żal. Może kiedyś na początku, coś do niego czułam, ale potem zdałam sobie sprawę, że jest dla mnie znakomitą okazją by się wybić. W sumie powinnam mu jakoś za to podziękować, co jak co ale to on załatwił mi znajomego agenta. Gdyby tak...zaciągnąć go do łóżka? Tak, to zdecydowanie znakomity pomysł! Jestem genialna [dop.aut.- ta jasne xD]. Kiedy Lara się o tym dowie na sto procent się załamie i da nam spokój. Jednak nie mogę się tym razem bawić z Kastielem tak długo, będę musiała jakoś prędzej to zakończyć. Tym razem zostawię go...w jakiś bardziej cywilizowany sposób, o ile tak można określić zostawianie kogoś. Wykręciłam numer do Davida. Po kilku sygnałach odebrał telefon.

-Halo? - po jego głosie wywnioskowałam, że chyba go obudziłam.

-Spałeś, masz głos jakbyś wstał z trumny. - zachichotałam.

-Tak jakby, co jest? Jak sytuacja?

-Dobrze, że pytasz. Właśnie po to dzwonię.

-Och, a więc?

-Byłam u niej.

-Cholera, aż się boję spytać co było dalej. Są ranni? - zaśmiał się.

-Nie, za kogo ty mnie masz?

-No dobra zluzuj.

-Powiedziałam jej, że ma się odczepić od Kastiela i, że to tylko kwestia czasu jak on uświadomi sobie, że to ja jestem jedyną miłością jego nędznego życia. - powiedziałam z triumfem w głosie.

-Wow, mocne słowa. Co ona na to?

-Jest dość mocna w gębie, ale po oczach widziałam, że wymięka.

-Tylko żebyś nie przesadzała pamiętaj.

-Cholera David. Nie miej mnie za idiotkę. Po prostu powiedziałam jej, że ma się od niego odwalić.

-Dobra dobra, tylko mówię.

-Ty to się czasami lepiej zastanów co mówisz.

-Zapamiętam, słuchaj muszę kończyć. Kastiel zaraz wróci z kibla. - szepnął do słuchawki.

-Hah, możesz mu przekazać pozdrowienia.

-Luz, w razie co jesteśmy w kontakcie.

-Jak zawsze, na razie.

-Pa. - rozłączył się. Włożyłam telefon do kieszeni i z radością ruszyłam w kierunku swojego tymczasowego domu.

*

[Kastiel]

Przynajmniej dzisiaj mogłem wstać z tego pieprzonego łóżka. Czułem się w nim jak jakiś psychol, tyle że nie byłem przynajmniej zakuty w kaftan. Pielęgniarki odłączyły mi cewnik i wreszcie jak człowiek mogłem iść się odlać. Nigdy więcej szpitali i wypadków. Matka już zabroniła jeździć mi na tej jak ona to określiła "przeklętej maszynie", ale ja nie zamierzam odpuszczać sobie takiej przyjemności. Zrozumieją to tylko osoby, które choć raz w życiu jechały na motocyklu. Tej wolności i przyjemnego warkotu silnika nie da się doświadczyć nigdzie indziej. Rozmarzony o jeździe, nie zauważyłem, że prawie minąłbym moją salę. Może i lepiej by było, nie mam najmniejszej ochoty wracać do tego cymbała. Właśnie, czy oni nie powinni przenieść nas już na osobne sale? Przecież jesteśmy już w o niebo lepszym stanie niż wcześniej. Zważając też na to, że co chwilę nasze kłótnie przychodzą uspokajać pielęgniarki, naprawdę powinni nas rozdzielić. To jak na chemii, kiedy wlejesz wodę do kwasu, wszystko wybuchnie. Przynajmniej tyle zapamiętałem z tej nudnej szkoły. Tak właściwie biorąc pod uwagę moją pozycję, wolałbym milion razy bardziej być teraz tam niż tutaj. Nie przypuszczałbym, że mogę stęsknić się za szkołą i klasą, a jednak. Chwyciłem niechętnie za klamkę od drzwi i wszedłem na salę. Mój ''współlokator'' szczerzył się jak durny do ekranu swojego smartfona.

-I co cię tak cieszy co? - wycedziłem.

-Masz pozdrowienia od swojego koteczka.

-Koteczka?- zmarszczyłem brwi.

-Od Debry.

-Ona nie jest moim koteczkiem. - skwitowałem kładąc się z powrotem na znienawidzonym już przeze mnie łóżku.

-Czyżby? Ona twierdzi co innego.

-Bo chyba upadła na głowę, dasz z tym wreszcie spokój? - nie miałem teraz najmniejszej ochoty na jakieś głupkowate przekomarzanie się z nim.

-Uspokój się, coś taki nerwowy? A no tak to przecież ty, zapomniałem.

-Jeśli ci nie pasuje, w każdej chwili możesz stąd wyjść. Nikomu cię tu brakowało nie będzie. -wskazałem na drzwi.

-Okazja do wkurzania cię jest lepsza niż wyjście stąd.

-Dobra, w dupie cię mam. - powiedziałem zakładając słuchawki na uszy i włączając "Enter Sandman" [Metallica]

[Rozalia]

Nie mogłam w ogóle zasnąć. Czułam przez cały dzień coś dziwnego. Coś czego nigdy nie czułam. Jakby coś miało się stać, coś naprawdę okropnego. Zawsze wiedziałam, że nie warto lekceważyć takich przeczuć. Tym razem nie było inaczej. Wyskoczyłam z łóżka jak poparzona i po omacku wyszukałam komórki gdzieś na biurku. Z telefonem w ręku wpełzłam z powrotem pod ciepłą kołdrę i zatelefonowałam do Kim.

-Ocipiałaś? Jest 2 w nocy.

-Przepraszam, ale to naprawdę ważne.

-Co może być ważniejsze niż wyspanie się choć trochę do szkoły?

-Nie marudź, mam przeczucia, złe przeczucia.

-Znowu? Ty już chyba totalnie powinnaś dać sobie na luz.

-Nie, własnie nie. Słuchaj, boję się, że coś złego zdarzyło się Larze.

-A co złego mogło jej się stać?

-Nie wiem, ale na serio coś czuję.

-Przecież jest w domu, tam nic jej nie grozi.

-Niby tak, jednak chyba zaraz do niej zadzwonię.

-Roza, nie budź od razu połowy ludzi których znasz. Uspokój się.

-Nie uspokoję, zapytam się jej przynajmniej czy wszystko w porządku.

-Jak chcesz, ale pewnie też będzie zła, że budzisz ją w środku nocy.

-Zła nie zła, ja swoje sprawdzić muszę.

-Pozdrów ją ode mnie, a teraz jeśli pozwolisz...

-Dobra idź już idź, śpiąca królewno. - przewróciłam oczami.

-Tylko nie królewno! - od razu się rozbudziła.

-Haha, żartowałam przecież. Dobra nie zatrzymuję cię dłużej. Dobranoc.

-Hah, dobranoc. - rozłączyła się. Bez zastanowienia wybrałam numer do Larki. Po kilku sygnałach zazwyczaj odbierała, lecz tym razem tak się nie stało. Dzwoniłam tak trzy razy i nic. Zaczęłam się naprawdę martwić. Napisałam do niej chyba z pięć smsów i wysłałam wiadomość na facebooku. Dalej mocno zdenerwowana czekałam na jakikolwiek znak od dziewczyny. Po pół godziny siedzenia i oczekiwania, niespodziewanie ogarnęło mnie niesamowicie silne uczucie zmęczenia.

*

[Następnego dnia w szkole – Lara]

Spóźniłam się na pierwszą lekcję. Na moje nieszczęście była to lekcja z panią Delanay. Cicho zapukałam i otworzyłam drzwi do klasy.

-Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie. - wybełkotałam pod nosem.

-Mówiłaś do siebie młoda damo?

-Nie, do pani. - odfuknęłam. Byłam wręcz masakrycznie niewyspana, makijaż wyszedł mi bardzo nieudolnie i nawet nie wyprasowałam sobie ubrań. W zasadzie nawet nie obchodziło mnie to, że jestem dla niej mniej miła i uprzejma niż zwykle.

-Dobrze, a więc zapraszam cię do odpowiedzi. - naburmuszona kobieta otworzyła dziennik i zaczęła coś w nim pisać. Podeszłam tylko do mojej ławki by zostawić rzeczy. Rozalia spojrzała na mnie z przerażeniem i litością zarazem. Uśmiechnęłam się do niej niemrawo, po czym smętnie ruszyłam w kierunku tablicy. Pani Delanay cały czas przeszywała mnie swoim mrożącym krew w żyłach spojrzeniem.

-Proszę rozwiąż to zadanie. - podała mi podręcznik z chemii. Ze zrezygnowaniem ujęłam kredę w dłoń, zaś drugą trzymałam książkę. Wpatrywałam się tępo w zadanie, które było mi dane zrobić. Nie miałam nawet pojęcia jak mam je w ogóle zacząć. Ręce zaczęły mi się mimowolnie trząść. Cała klasa wlepiała we mnie wzrok. Po ich współczujących minach wiedziałam jak bardzo im mnie szkoda. Jedyna Amber siedziała z uśmiechem na ustach i obserwowała moją porażkę. Odłożyłam krędę i oddałam kobiecie książkę.

-Nie umiem. - powiedziałam cicho.

-Przychodzisz do mnie na lekcję spóźniona, w dodatku nieprzygotowana do zajęć. Karygodne! - zdenerwowała się. Wszyscy aż wzdrygnęli się na donośny dźwięk jej głosu.

-Proszę pani, Lara ma ostatnio gorsze dni, niech pani...- Rozalia wstała i próbowała mnie bronić.

-Gorsze dni?! Wyobrażasz sobie jakby każdy miał tak cały czas gorsze dni?! Toż to byłby kompletny chaos! - z hukiem zamknęła dziennik, w którym wpisała mi jedynkę za odpowiedź. -skoro jesteś taka wygadana to może pogawędzisz z panią dyrektor! - dodała po chwili.

-Z miłą chęcią. - białowłosa wstała ze swojego miejsca i z triumfem wyminęła nauczycielkę kierując się do gabinetu dyrektorki.

-Co się tak patrzycie? Zapisywać temat.

-A-ale pani nawet nie podała jaki jest temat... - skwitowała przerażona Viola.

-A podręcznik panienka otworzyć potrafi?

-T-tak...

-No to co to za głupie pytania! - kobieta zaczęła bazgrać coś na tablicy, a my staraliśmy się nie wyprowadzać jej już bardziej z równowagi. Rozglądałam się nieprzytomnie po klasie. Przez przypadek natknęłam się na wzrok Lysandra. Nie odwróciłam jednak wzroku, jedyne co zrobiłam to patrzyłam na niego smutno. W końcu odwróciłam głowę w kierunku okna i spędziłam resztę lekcji wpatrując się w to, co dzieje się na zewnątrz.

Ogłoszenia parafialne!

Na początku chciałam przeprosić za długą nieobecność, bo chyba zaraz strzelą trzy tygodnie. Już tłumaczę. Otóż walczę jak mogę o oceny w szkole i jest to po prostu jakaś teksańska masakra piłą mechaniczną XD Dlatego nie mam kompletnie czasu, by pisać rozdział. W ciągu kilku najbliższych dni postaram się go napisać i wstawić, by nie trzymać Was dłużej w niepewności! Dziękuję też za grubo ponad 30 tysięcy odsłon! Za wszystkie komentarze motywujące mnie do działania także :D Mam nadzieję, że u Was moje czytelniczki wszystko w porządku, piszcie co tam słychać!
Drugą ważną sprawą będzie zmiana tytułu bloga. Tytuł teraz jest jaki jest, ponieważ zwyczajnie nie miałam na niego żadnego sensownego pomysłu. Szczerze mówiąc dalej nie mam haha xD Dlatego możecie podawać swoje propozycje w komentarzach!

Rozdział XXX

Usłyszałam dzwonek do drzwi. Pędem pobiegłam by je otworzyć. Przed moimi oczyma stał jak 

zwykle uśmiechnięty Jake.

-Hej młoda. - uścisnął mnie na powitanie.

-Hej. - odpowiedziałam smutno, od razu zauważył że coś jest na rzeczy.

-Co jest? - wszedł do środka zdejmując buty oraz skórzaną kurtkę.

-Chodź do pokoju, wszystko ci opowiem. - zaproponowałam i ruszyliśmy w kierunku mojego pokoju. Zamknęłam za sobą drzwi i usiadłam zrezygnowana na łóżku.

-A więc? - zaczął chłopak.

-Sprawa jest...poważna.

-Coś nie tak z Kastielem?

-Nie nie, z nim coraz lepiej.

-To o co chodzi? Znowu się pokłóciliście?

-Na szczęście nie, ale jak tak dalej pójdzie to...

-Coś ty narobiła Larka hm? - usiadł bliżej mnie.

-Spotkałam się wczoraj z Lysandrem po wyjściu ze szpitala od Kasa.

-To ten przyjaciel Kastiela tak?

-Tak, właśnie on. Ogólnie to już się ciągnie od jakiegoś czasu...no i wczoraj mnie...pocałował.- schowałam twarz w moich długich włosach.

-Jak to? To wy se sobą kręcicie? - spojrzał na mnie z niepokojem.

-Nie! Nic z tych rzeczy! Po prostu jest we mnie nieszczęśliwie zakochany, a z mojej strony to po prostu zauroczenie.

-Czyli o to chodzi. Mam rozumieć, że Kastiel nie ma o niczym pojęcia?

-Dokładnie tak.

-Zamierzasz to ukrywać?

-Nie wiem...właśnie o to chodzi, że nie mam pojęcia co dalej robić Jake.

-Moim zdaniem powinnaś mu powiedzieć.

-Ale nie dość, że to zapewne zakończy nasz związek to w dodatku zniszczy przyjaźń Lysandra i Kastiela...-załamałam się.

-Słuchaj, zdaję sobie sprawę ,że to sytuacja beznadziejna, ale postaw się na miejscu swojego chłopaka. Ja na przykład nie chciałbym, aby moja dziewczyna zataiła przede mną taki fakt.

-Masz rację, ale ja tak bardzo się boję. - położyłam mu głowę na ramieniu i poczułam napływające do oczu łzy.

-Wiem, że się boisz bo kto normalny by się nie bał, ale uwierz. Jeśli nie powiesz to może być jeszcze gorzej.- pogładził mnie po głowie. - Mówiłaś mamie? - dodał po chwili.

-No coś ty, afera by była.

-Prawda, lepiej niech to zostanie między nami.

-Co zostanie między wami? - nagle do pokoju wpadła mama. Obydwoje z bratem spojrzeliśmy na siebie z paniką.

-Nic nic! Takie tam tylko sprawy brata i siostry!- poklepał mnie po plecach śmiejąc się. - co nie Larka?

-Tak! Haha.- udałam śmiech.

-W takim razie zapraszam, obiad już na stole. - poszliśmy za mamą do kuchni. Zajęliśmy miejsca przy stole . W ciszy zaczęliśmy jeść i nic nie wskazywało na to, że któreś z nas się w końcu odezwie.

-Co tam u ciebie Jake? - przerwał ciszę ojciec.

-Raz z górki raz pod górkę. Jak to w życiu.

-Aj jak twój mały biznes? - wtrąciła mama.

-To jeszcze nic wielkiego, ale rozkręca się. -powiedział biorąc kęs surówki.

-To wspaniale. -ucieszyła się rodzicielka. Reszta rozmowy polegała na wypytywaniu się mojego brata o wszystkie możliwe rzeczy. Po skończonym posiłku obydwoje podziękowaliśmy za obiad, a Jake zadeklarował się, że pozmywa naczynia. Mama oczywiście nie pozwoliła mu na to i wygoniła naszą dwójkę z powrotem do pokoju. Gdy już znaleźliśmy się w moim 'azylu' powróciliśmy do wcześniejszej rozmowy.

-Czyli uważasz, że mam mu powiedzieć?

-Tak, najlepiej jak najszybciej. Im dłużej będziesz zwlekała tym będzie gorzej.

-Ale ja tak bardzo nie chcę go ranić...

-Lara, do cholery – spoważniał chłopak – jeśli nie teraz to kiedy? Jesteś już prawie dorosłą kobietą i moją siostrą, a chociażby ze względu na to drugie musisz postąpić mądrze.

-Dobrze, zrobię jak mówisz.

-No i to jest dobra postawa. Zuch dziewczyna.

-Jutro do niego pójdę i wszystko mu wyjaśnię.

-Miejmy nadzieję, że się ułoży Lara. To co powiem nie będzie pocieszające, ale zdajesz sobie sprawę, że na samym początku może być wściekły jak nigdy. Z czasem mu przejdzie, przecież widzę jak bardzo wam na sobie zależy.

-Nie wiem czy to wytrzymam. Boję się. Pamiętam jak zareagował na wieść o swojej młodszej siostrze.

-Kastiel ma trudny charakter, ale nawet on nie może wiecznie być na kogoś zły, tym bardziej, że jesteście razem.

-Trudny to mało powiedziane. Tak cholernie chciałabym cofnąć się w czasie.

-Niestety, musisz stawić temu czoła. - położył mi dłoń na ramieniu.

-Wiem...słuchaj, czy mogłabym zostać teraz sama?

-Pewnie, przecież jesteś u siebie.

-Dzięki. - położyłam się na łóżku zakrywając lekko kołdrą.

-Jeszcze trochę zostanę, jakby co to jestem w salonie.

-Dobrze, dzięki Jake. - lekko uniosłam kąciki ust ku górze. Chłopak opuścił pomieszczenie zamykając za sobą drzwi. Westchnęłam głośno i skierowałam wzrok w kierunku okna. Automatycznie przypomniało mi się, jak Kastiel kiedyś przez nie wchodził. Aby odeprzeć od siebie to wspomnienie skupiłam wzrok na czymś innym. Tym razem był to mój laptop.Pamiętam jak kiedyś razem graliśmy, wściekłam się bo Kas mnie ograł. Po dłuższej chwili rozglądania się po pokoju, doszłam do wniosku, że wszystko mi się z nim kojarzy. Na cokolwiek bym nie spojrzała, wywoływało to we mnie chęć wybuchnięcia płaczem. Dlaczego jestem czasem taka głupia?

[Kastiel]

Ciemność. Rozglądałem się wokół ,ale moje oczy nie mogły przyzwyczaić się do panującego wszędzie mroku. W oddali dostrzegłem małą stróżkę światła. Stawała się ona coraz większa i większa. Zacząłem podążać w jej kierunku. Wyszedłem z ciemnego pomieszczenia i ujrzałem Larę.

-Lara? - niepewnie zacząłem zbliżać się w jej kierunku. Dziewczyna wydawała się jakby nieobecna. Kompletnie nie zwróciła na mnie uwagi. Nagle zaczęła się oddalać ze wzrokiem wlepionym w ziemię.

-Gdzie ty idziesz? - zapytałem. Nic nie odpowiedziała. Odchodziła ode mnie coraz szybciej. Pobiegłem za nią. -Hej! - krzyknąłem łapiąc ją za rękę i odwracając do siebie. Gdy stanęła ze mną twarzą w twarz byłem przerażony. Była cała poobijana i zapłakana. Oczy czerwone od płaczu patrzyły na mnie smutno. Uniosłem wyżej jej rękę, była tak delikatna. Ujrzałem na niej świeże blizny, jeszcze lekko podchodzące krwią.

-Czy ty się cięłaś? - uniosłem jej podbródek.

-...

-Lara! - chwyciłem ją mocniej. - Odpowiedz coś do cholery!

-N-nie krzycz...na mnie...- jej oczy znowu zaszły łzami, tym razem widziałem w nich przerażenie.

-Nie chciałem, przepraszam. - przytuliłem ją do siebie. Jej ciało było jakby bezwładne. Nawet nie odwzajemniła uścisku.

-Ale będziesz krzyczał.- szepnęła.

-Co?

-Wiem, że będziesz na mnie krzyczał.

-Dlaczego mam na ciebie krzyczeć? - byłem kompletnie zdezorientowany.

-Przepraszam. - odepchnęła mnie i zaczęła biec w inną stronę ile sił w nogach.

-Lara zaczekaj! Lara! - moje krzyki nic nie pomogły. Chciałem za nią biec ale jakaś tajemnicza siła nie pozwalała mi na to. Była już zbyt daleko, nie byłbym w stanie jej dogonić.

****

-Zamkniesz ty się wreszcie? - usłyszałem głos Davida.

-Co? Co się dzieje?

-Darłeś się przez sen.

-Jak..co?!

-No tak, "Lara zaczekaj! Lara!". Mniej więcej. -prychnął.

-Kurwa.

-Jakbym był laską też bym od ciebie uciekał. - zaśmiał się bezczelnie.

-Przymknij się frajerze.

-Lepiej mi podziękuj ,że cie obudziłem.

-Jeszcze czego.

-Widzę, że laska dręczy cię nawet we śnie.

-Wcale nie dręczy, to moja dziewczyna.

-Dalej nie rozumiem jak możesz wytrzymywać z jedną.

-Dalej nie rozumiem jak możesz zabawiać się w alfonsa.

-Też byś mógł.

-Zamknij się.

-Ty się zamknij.

-Bo wstanę zaraz do ciebie.

-Ooo stary, jeszcze nie zapomniałem jak się bić.

-Tak? To dawaj.

-Jesteś taki mądry to poodłączaj się od aparatury no dawaj.

-Żebyś zaraz nie zobaczył prostej kreski na swoim monitorze idioto.

-To groźba?

-Tak. - zakryłem się kołdrą i włożyłem słuchawki w uszy ,żeby nie słuchać dłużej ględzenia Davida.

[Lysander]

Czułem się niebywale źle z tym wszystkim co się wydarzyło. Nie powinienem był tego robić ani Larze, ani Kastielowi. Co mi odbiło? Przecież nigdy się tak nie zachowywałem, a nawet jeśli miałem zamiar, zawsze doskonale maskowałem swoje uczucia do innych. Gdyby nie tamta sytuacja w lesie to być może nic nie skłoniłoby mnie to podjęcia kolejnych działań. Powinienem przyznać się do wszystkiego mojemu przyjacielowi, by ratować chociaż jego związek. Nie wybaczyłbym sobie tego gdyby Kastiel przeze mnie cierpiał i stracił Larę. W przypływie tych wszystkich dręczących mnie przemyśleń, chwyciłem mój notatnik. Stanąłem przy oknie. Pogoda na zewnątrz była pochmurna i deszczowa. Spoglądałem jak krople deszczu na szybie łączą się w coraz większe strużki wody i suną w dół po szkle. Podwórze spowijała coraz większa ciemność poprzez nadchodzące chmury i późną już porę dnia. (dop.aut. - jakże poetycko XD)

Otworzyłem mój notatnik na stronie, na której znajdowała się niedokończona przeze mnie piosenka.

So much as come before those battles lost and won
This life is shining more forever in the sun
Now let us check our heads
And let us check the surf
Staying high and dry's
More trouble than it's worth
In the sun (...)

[Debra]

Jak on mógł mnie tak potraktować? Pieprzony egoista. Cóż, za niedługo i tak owinę go sobie wokół palca, nie zauważy nawet kiedy wpadnie w moje sidła. Wykorzystam go, a potem...potem znowu zniknę tak jak kiedyś. Dobrze, że mam jeszcze kontakt z Davidem. Pod tyloma względami jest lepszy niż Kastiel, ale i tak nie mogłabym pozostać z nim na zbyt długo. Monotonia w związku, nie ma nic gorszego. Jeśli wszystko dobrze pójdzie, Kassi będzie mój. Jest tylko jeden problem. Ta jego głupia cizia. Muszę się jej jakoś skutecznie pozbyć. Nie pozwolę by ktoś stanął mi na drodze. Muszę to wszystko obgadać z Davidem. Wykonałam szybki telefon do chłopaka.

-Halo?

-Siema, słuchaj mam sprawę.

-Ohoho, jaką?

-Nie zachowuj się jak ostatni przygłup, Kastiel jest przecież z tobą na sali. Domyśli się w końcu z kim rozmawiasz.

-Daj spokój, zasnął. Słyszę jak chrapie.

-Nie interesuje mnie to, że chrapie. Wolę dmuchać na zimne.

-A więc? - powiedział już trochę ciszej.

-Zdobądź dla mnie jak najwięcej informacji o tej całej dziuni Kastiela.

-Jakieś specjalnie życzenia co do tego?

-Najlepiej dowiedz się gdzie mieszka.

-Po co ci aż takie informacje?

-Jak to po co? Myślisz ty czasami chłopie?

-Dobra lasia, nie bulwersuj się tak. - zaśmiał się.

-Potrzebuję jej adresu, ponieważ chcę jej złożyć małe odwiedziny.

-Oszalałaś? Chcesz do niej iść?

-Tak, a co?

-Wiesz co będzie jak Kastiel się dowie? Ona na pewno mu wszystko wygada.

-Nie bój tyłka David, zadbam o to aby nie pisnęła absolutnie nikomu słówka o naszym spotkaniu.

-Pewna siebie jak zawsze. Dobra, wezmę jego telefon z szafki i go przeszukam.

-Dobry pomysł. Jak będziesz już miał wystarczająco dużo informacji, wyślij mi je.

-Spoko – rozłączył się.

-No i tak się załatwia interesy. - powiedziałam do siebie i uśmiechnęłam się triumfalnie. Czas zabrać się do roboty. 

Mała rekompensata :D

Jako, że ostatnio mam mniej czasu na pisanie, stworzyłam coś dla Was w zamian za długie oczekiwanie na rozdział :D Postępy rozdziału są mianowicie takie, że jest on w telefonie w notatkach jak na ten moment i powiedzmy są już tak z dwie strony "worda" xD Także na pewno w ciągu kilku najbliższych dni rozdział się pojawi. A teraz życzę Wam miłego oglądania misiaki! 

Rozdział XXIX

[Kastiel]

W drzwiach stała średniego wzrostu szatynka w porwanych spodniach i wyuzdanej bluzce. Na jednym z jej ramion widniał tatuaż przedstawiający kilka motyli. Od razu ją rozpoznałem. To Debra, moja była. Gdyby nie impreza, która była jakiś czas temu u Lary, nie dowiedziałbym się jaka z niej podła suka. O wszystko obwiniałem zawsze Nataniela. Przez nią przeszedłem nie małe załamanie nerwowe, obierając sobie do tego pana gospodarza za wroga. Co ją do mnie sprowadza? W ogóle jakim cudem dowiedziała się o moim wypadku? Wypruję flaki osobie, która udzieliła jej tej informacji. Dziewczyna wolnym krokiem podchodziła do łóżka, na którym leżałem.

-Cześć. - wypaliła w końcu. Jej słodki, melodyjny głos, dawniej wprowadzał mnie w błogostan. Teraz wiem jak dobrze potrafi udawać niewinną, skrzywdzoną przez los dziewczynkę.

-Możemy porozmawiać? - dodała po chwili.

-Po co tu przyszłaś? - powiedziałem chłodno, próbując jednocześnie zabić ją wzrokiem.

-Chciałam cię zobaczyć. - usiadła obok mnie na łóżku.

-Już się napatrzyłaś? Jak tak to tam są drzwi. - wskazałem na wyjście.

-Przyszłam cię też...przeprosić. Wiesz, nigdy nie przestałam o tobie myśleć.

-A ja o tobie przestałem już dawno. Tak się składa, że zatruwałaś mój umysł.

-J-jak to? - zająknęła się. Wiedziałem, że już zaczyna swoją gierkę.

-Myślisz, że kolejny raz się na to nabiorę? Jesteś śmieszna. - pokręciłem głową w geście niedowierzania.

-Ale Kastiel...ja nadal cię kocham!

-A ja ciebie nie! Myślisz, że przeprosisz i nagle wszystko będzie jak dawniej? Dziewczyno, oszukiwałaś mnie, zdradzałaś, skłóciłaś niepotrzebnie z wieloma osobami, a po twoim odejściu całkiem się załamałem.

-Nie widziałam, że aż tak to przeżywałeś...- spojrzała na mnie współczująco. Ciekawe ilu już nabrała na coś takiego?

-Teraz już wiesz, a teraz jeśli łaska, nie pokazuj mi się już więcej na oczy.

-A-ale...

-Wynoś się! - wrzasnąłem z taką wściekłością, że jedna z elektrod o mały włos nie odczepiła się od mojego ciała. Dziewczyna posłała mi jeszcze pełne żalu spojrzenie i wyszła z pomieszczenia.

-Kurwa.- przekląłem, jednocześnie głośno wypuszczając powietrze z ust.

-Widzę, że wracasz na stare śmieci kolego. - zarechotał David.

-Chyba w twoich snach. Nie mam pojęcia co ona tu robiła. - byłem wściekły, gdyby nie te wszystkie kable przysięgam, że bym go chyba zabił.

-Debra to niezła dupa, powinieneś się nad tym dłużej zastanowić.

-Tak ci się podoba? To bierz ją. Obydwoje jesteście siebie warci. - zacisnąłem pięści.

-Z chęcią się za nią zabiorę, ale znasz mnie, długo przy jednej nie wytrzymam. - zaśmiał się.

-Tak. - odparłem chłodno po czym wziąłem w dłoń telefon. Napisałem sms'a do Lary. Po tym wszystkim co się ostatnio wydarzyło, mam wrażenie, że zbliżyliśmy się do siebie. W końcu czuję, że ktoś na prawdę mnie kocha. Hmm, wypadałoby też pomyśleć o Lysandrze. Ostatnio większość czasu spędzam z Larą, może powinienem pomóc mu kogoś ''wyhaczyć''? Musi czuć się samotny odkąd Rozalia dała mu kiedyś kosza. Dziwię się, że nie znienawidził za to wszystko swojego brata. No ale w końcu Leigh nie miał żadnego wpływu na to, że wybrała akurat jego. Nagle otrzymałem sms'a. Byłem pewien, że to od Lary, ale jednak był od numeru który nie był zapisany w moim telefonie.

"Kocham Cię". Coś mi mówiło, że autorem...a raczej autorką tego sms'a jest nie kto inny jak Debra. Tu nasuwa się kolejne pytanie. Skąd ona do cholery ma mój numer telefonu?

-David?

-Czego?

-Kontaktowałeś się ostatnio z Debrą?

-Czemu pytasz?

-Bo najpierw dziwnym trafem dowiedziała się, że jestem w szpitalu,a teraz najprawdopodobniej dostałem od niej sms'a.

-Może się kontaktowałem, może nie. - zaśmiał się bezczelnie pod nosem.

-Gadaj. - lekko podniosłem ton głosu.

-Dobra już, wyluzuj.

-Więc? - spojrzałem na chłopaka pytająco.

-Tak, dzwoniła do mnie. Pytała o ciebie, gdzie jesteś, co robisz.

-Tak nagle jej się przypomniało? - zdziwiłem się.

-Nie wiem, ale skoro tu przyszła to chyba na prawdę jej zależy.

-Chyba na kolejnym zranieniu mnie.

-Nie moja sprawa. Zamiast się zakochiwać, mógłbyś korzystać.

-Co masz na myśli.

-Kas, możesz mieć każdą laskę. Serio, chcesz się trzymać tej swojej cizi?

-Nie mów tak na nią. Wyobraź sobie, że chcę. Zamknąłbyś w końcu tę swoją jadaczkę. - zaczynałem się irytować jego zachowaniem.

-Oj Kastiel, chłopie. Życie sobie marnujesz.

-I kto to mówi. - odwróciłem się na drugi bok, by nie musieć patrzeć na jego przebrzydłą gębę i zamknąłem oczy.

*****

[Lara]

-Cholera, która godzina? - leniwie przetarłam oczy. Spojrzałam na zegarek. - 7.30?! - wrzasnęłam zrywając się z łóżka na równe nogi. Nie przebudziłam się nawet w nocy, a przecież mam w zwyczaju to robić. To wszystko musiało mnie nieźle wykończyć. Biegałam po pokoju jak oparzona. Założyłam na siebie pierwsze lepsze, względnie wyglądające ubrania, które udało mi się wyszperać z szafy. Rozczesałam zmierzwione włosy. Szybko umyłam zęby i nałożyłam trochę podkładu na twarz. Dwa pociągnięcia maskarą i byłam gotowa do szaleńczego biegu do szkoły. Cholera! Zapomniałam się spakować. Wzięłam najbardziej potrzebne mi dzisiaj zeszyty i zamykając dom pobiegłam w stronę szkoły. Co chwilę zerkałam na wyświetlacz telefonu, by kontrolować godzinę.

Po jakiś 15 minutach dotarłam pod szkołę, było już pięć minut po dzwonku. Całe szczęście, że mieliśmy teraz lekcję z panem Farazowskim, on nie powinien zdenerwować się za moje spóźnienie.

Migiem biegłam pod salę i oczywiście na moje nieszczęście na kogoś wpadłam.

-Przepraszam, niezdara ze mnie. - szybko się pozbierałam i już miałam ruszać ponownie, nie patrząc nawet na kogo wpadłam. Jednak poczułam uścisk na nadgarstku.

-Zaczekaj. - usłyszałam głos białowłosego.

-Co ty tu robisz?

-To samo co ty.

-Chodźmy bo już jesteśmy spóźnieni. - cholera co ja w ogóle wyprawiam! Zachowuję się tak jakby nic się nie stało. Moja twarz paliła, była cała czerwona, czułam to.

-Nie, porozmawiajmy. - upierał się chłopak.

-L-Lys nie wiem czy to jest dobry pomysł...- próbowałam uniknąć jego przenikliwego wzroku.

-Przepraszam.

-Słucham?

-Za tamten pocałunek. Nie powinienem. Wybaczysz mi?

-Ja...ja...

-Dzieci a co wy tu robicie, już jest dawno po dzwonku! - oburzyła się dyrektorka, która niespodziewanie przechodziła korytarzem.

-Właśnie szliśmy na lekcję proszę pani. - kolorowooki próbował załagodzić sytuację.

-Już was tu nie ma. - poszła w swoją stronę. Odetchnęliśmy z ulgą. Bez zbędnego już rozmawiania, w ciszy udaliśmy się na lekcję. Zapukaliśmy do sali i weszliśmy. Cała klasa była nieźle zdziwiona, że weszliśmy we dwoje. Rozalia spojrzała na mnie z paniką w oczach. Spojrzałam na nią i przewróciłam tylko oczami, żeby nie pomyślała sobie czegoś dziwnego. Przeprosiliśmy za spóźnienie i obydwoje zajęliśmy swoje miejsca. Usiadłam jak zwykle obok Rozy.

-No już myślałam, że coś...no wiesz. - szepnęła dziewczyna.

-Co ty zwariowałaś. - popukałam się w czoło.

-Nie moja wina, że wyglądało to podejrzanie. - zmartwiła się.

-Zaspałam, biegnąc do klasy wpadłam na Lysandra.

-Dziwne, Lys nigdy się nie spóźnił. - zamyśliła się.

-Ja tam nie wiem. - spuściłam wzrok i zaczęłam nerwowo bawić się długopisem.

-Nie możesz się tak denerwować Larka. Coś ci mówił?

-Przeprosił.

-Za?

-Za wczorajszy pocałunek.

-Rozumiem...wiesz myślę że jemu też z tym wszystkim ciężko.

-Ciężko nie ciężko, dobrze wiedział, że zrobi się z tego problem.

-Jakoś przez to przejdziemy. Razem. Dobra? - uśmiechnęła się pocieszająco.

-W porządku. - delikatnie odwzajemniłam uśmiech i starałam się skupić na lekcji.

*****

Zajęcia minęły dosyć szybko, lecz cały dzień myślałam o tym co stało się wczoraj. W szkole omijałam Lysandra jak ognia. Po ostatniej lekcji na tyle szybko zniknęłam mu z pola widzenia, że chyba już nie zdąży mnie dogonić. Postanowiłam nie wracać jeszcze do domu, tylko od razu pójść do Kastiela. Mam ochotę o wszystkim mu powiedzieć, nie chcę go okłamywać...ale nie chcę go też zranić. Tak czy siak już go ranię okłamując go. Nie wiem ile jeszcze czasu tak wytrzymam. Mam już dosyć, a to dopiero pierwszy dzień. Tak rozmyślając, nie wiedząc kiedy znalazłam się tuż obok budynku szpitala. Przemierzałam długie korytarze i schody, aż w końcu znalazłam się na odpowiednim piętrze i oddziale. Lekko uchyliłam drzwi od sali na której leżał czerwonowłosy. Spostrzegłam, że nie śpi i uśmiechnął się na mój widok. Podeszłam do jego łóżka.

-Hej skarbie, jak się czujesz? - pocałowałam chłopaka w policzek.

-Teraz wspaniale. - zaśmiał się. - Co mi dzisiaj tak słodzisz?

-A..to nic. Po prostu..z miłości. - zmieszałam się.

-Ty chyba nigdy nie przestaniesz się mnie wstydzić. - zaśmiał się.

-Wcale się nie wstydzę! - zaprotestowałam.

-Jak ty żeś się przede mną rozebrała to ja nie wiem. - uśmiechnął się buntowniczo.

-Kastiel! To jest...

-Zawstydzające? - powiedział szeptem. Odwróciłam głowę w inną stronę by na niego nie patrzeć, czułam jak robię się cała czerwona. - Dobra, już nie będę haha. - miał wyjątkowo dobry humor.

-Mam nadzieję, głupek. - szturchnęłam go lekko.

-O jezu! - wydarł się sycząc z bólu.

-Przepraszam, nie chciałam! - spanikowałam.

-Hahaha! Żartowałem!

-No bardzo zabawne. - udałam focha.

-Też się cieszę, że cię widzę. - zaśmiał się i chwycił moją dłoń.

-Co?

-Co, co.

-Dlaczego trzymasz moją rękę?

-A nie mogę?

-Możesz, pewnie.

-Nie zgadniesz kto mnie wczoraj odwiedził.

-Ojciec?

-Nie, to już mnie by nie zdziwiło.

-W takim razie kto?

-Debra. - na te słowa automatycznie zrobiło mi się słabo, aż silniej ścisnęłam dłoń buntownika.

-Wszystko okej? Zbladłaś. - zauważył chłopak.

-Nie, nie to nic. Ale jak to, odwiedziła cię?

-Najprawdopodobniej ten tam- wskazał na Davida- dał jej na mnie namiary.

-I co od ciebie chciała?

-Przepraszała mnie, zaczęła jakieś gadki o tym, że mnie kocha.

-I co ty na to? - przełknęłam głośno ślinę.

-Kazałem jej się natychmiast wynosić. Jeżeli myśli, że będzie ze mną w ten sposób pogrywać to chyba oszalała.

-Ciekawe dlaczego przyszła do ciebie akurat teraz?

-Znam ją, pewnie potrzebowała kasy albo coś w tym stylu.

-To faktycznie ma tupet.

-Mam nadzieję, że już więcej się nie odezwie. - zdenerwował się.

-Powinna sobie odpuścić skoro kazałeś jej spadać.

-To jest Debra, ona łatwo się nie podda i to jest najgorsze.

-Może jednak da sobie spokój, nie sądzisz?

-Nie wiem...dobra nie mówmy już o tym. - westchnął.

-Wiesz, bo ja chciałam ci coś powiedzieć. - zaczęłam niepewnie.

-Co jest mała? - spojrzał na mnie.

-Bo ja..ten..no...

-Kontrola! - nagle do pomieszczenia weszła pielęgniarka a tuż za nią lekarz. Ten sam, który operował Kastiela.

-Przepraszam, ale musi pani wyjść. - powiedział mężczyzna.

-Dobrze, już. -zaczęłam się zbierać.

-Zadzwonię do ciebie później. - odezwał się czerwonowłosy puszczając mi oczko.

-Okej, pa pa. - uśmiechnęłam się i ulotniłam się z sali. Po chwili wychodziłam już z budynku. Zarzucając wygodniej torbę na ramię, zaczęłam zmierzać w stronę domu. Cholera, Debra u niego była. Jeśli ona na prawdę chce go odzyskać? Boję się. W dodatku powiedział mi o niej, a przecież mógł ukryć to przede mną. Jest ze mną szczery, nie to co ja teraz w stosunku do niego. Już miałam do wszystkiego mu się przyznać, gdyby tylko nie wszedł wtedy ten lekarz...szlag by to. Nie wiem co mam teraz zrobić. Włożyłam słuchawki w uszy i zamknęłam się w swoim świecie. Nie trwało to jednak zbyt długo, piosenkę przerwał telefon. Spojrzałam na wyświetlacz: "Jake"

-Halo?

-Larka,jak dobrze cię słyszeć. - powiedział jak zwykle radosnym tonem.

-Ciebie też. Coś się stało, że dzwonisz?

-A czy musiało się coś stać?

-Nie o to mi...

-Po prostu chciałem dzisiaj do ciebie wpaść. Masz jakieś plany na dziś?

-Już teraz mam. - zaśmiałam się.

-No to git! Będę u ciebie za godzinę. Może być?

-No pewnie.

-Dobra, to w takim razie do zobaczenia.

-Pa pa. - rozłączyłam się. Może i dobrze, że przyjdzie. To dobra okazja, by opowiedzieć komuś innemu o całej sytuacji. Tym bardziej, że to chłopak. Być może doradzi mi zupełnie coś innego niż dziewczyny. Gdy dotarłam w końcu do domu, powiadomiłam rodziców o tym, że za niedługo zjawi się Jake. Niezmirnie się ucieszyli, tak jak z resztą zawsze gdy przychodził. Poszłam względnie ogarnąć swój pokój. Gdy już wyglądało to mniej więcej do przyjęcia, usiadłam na łóżku i bezczynnie wlepiałam wzrok w ścianę. Nie pozostało mi nic innego, jak tylko zaczekać na brata.